Terug naar inhoudsopgave

34 jaar geleden begon ik bij ''De Schrikker''

34 jaar geleden begon ik bij ''De Schrikker''

Pleun is in 1986 begonnen bij ‘’De Schrikker’’. Hoe hij hier terecht kwam en wat hij heeft meegemaakt lees je hieronder! 

Scroll naar het artikel

34 jaar geleden begon ik bij ''De Schrikker''

Pleun Stehouwer is in 1986 begonnen bij ‘’de Schrikker’’ en gaat in augustus 2020 met pensioen. Hij kwam hier terecht nadat hij op een dag een interview in het blad Raak zag. In dit interview vertelde de toenmalige directeur van William Schrikker dat zij gehandicapte kinderen in een pleeggezin plaatste. Dat was in die tijd al erg bijzonder omdat deze kinderen meestal in tehuizen werden opgevangen. Later kwam Pleun een advertentie tegen waarin ze een maatschappelijk werker zochten bij William Schrikker. Daar heeft hij op gesolliciteerd en dat is waar het allemaal begon.

De eerste locatie waar Pleun begon was de Nicolaas Maesstraat vlakbij het Concertgebouw in Amsterdam. Toen Pleun begon bestond de hele landelijke organisatie uit ongeveer 25 mensen. Hij was de tweede gezinsvoogd in Zuid-Holland. Beginnen met 25 man en nu zijn we met bijna 1500 medewerkers, er is wel degelijk verschil.

Pleun: ‘’Het type organisatie is heel anders geworden. Het was destijds meer een familie netwerk kan ik bijna wel zeggen, nu is het een groot bedrijf. De betrokkenheid en de afstand naar elkaar toe is door het digitale tijdperk wel anders geworden. Ik heb nog meegemaakt dat de eerste computer er kwam. We hadden een dag in de week dat we verplicht naar kantoor moesten komen van 9 tot 5. We schreven in een grote bureauagenda waar we de komende week huisbezoeken hadden. Door middel van een semafoon werden we vanuit kantoor opgepiept. Vanuit een telefooncel belden we dan naar kantoor om te vragen wat er aan de hand was. Een tijd zonder telefoons kan ik me nu ook niet meer voorstellen.

Nu werk ik als screener bij pleegzorg in een regioteam. Ik heb in de jaren veel verschillende dingen gedaan, dat is ook het leuke aan de Schrikker, het is een heel dynamisch bedrijf.’’ Pleun begon als maatschappelijk werker, oftewel, gezinsvoogd en werd daarna teamleider jeugdbescherming, toen nog de sector casemanagement genoemd. In 2.000 heeft hij met een paar mensen de afdeling jeugdreclassering opgezet. Na de projectfase was hij gedurende het eerste jaar teamleider, met 3 jeugdreclasseringswerkers voor het hele landDaarna werkte hij een flink aantal jaren als inhoudelijk manager. Tot 5 jaar geleden, toen hij na een korte tussenperiode bij de jeugdbescherming de overstap maakte naar pleegzorg, als screener. Wat hij het leukst vond? De hectiek bij de jeugdbescherming en jeugdreclassering vond hij toentertijd heel leuk. Nu is hij weer blij met de plek waar hij zit als screener.

Pleun: “Het was erg leuk om al die verschillende fases in een organisatie mee te maken. Mensen hebben hopelijk van mij geleerd. Ik vind het erg leuk om collega’s tegen te komen en over die tijd te praten. Er zijn er al wel veel afgehaakt maar er zijn er ook nog een aantal die ook een hele geschiedenis met de Schrikker hebben en die ik nog ken van de 90’er jaren. Er zijn geen mensen meer actief binnen de organisatie die langer dan mij werkzaam zijn bij de Schrikker.

Door toegenomen wet- en regelgeving en nieuwe methodische inzichten is de manier van werken in de zorg voor onze doelgroep in de loop der jaren wel sterk veranderd. Maar de  (chronische) opvoedingsproblematiek en de onmacht enerzijds en de hulpbronnen anderzijds waarmee uitvoerend werkers mee te maken krijgen, zijn van alle tijden. Tot 2004 was er nog geen Expertisecentrum, we hadden toen een multi disciplinair consultatieteam. Dit team bestond uit een psycholoog, een orthopedagoog, een jurist en een Maatschappelijk werker met V.O. Iedere paar weken had je als uitvoerend werker overleg over je caseload met een praktijkleider. Dat heten nu de casuïstiekbesprekingen maar dat waren toen dus een op een gesprekken.

Iets waaraan ik moeilijk kon wennen was het afscheid van de Dalsteindreef na bijna 20 jaar, waar ik een eigen kamer had en veel persoonlijke contacten met uitvoerend werkers, vooral over de casuïstiek. Het helemaal vanuit huis werken met je laptop had wel een flinke impact op mij. Ik was altijd wel heel erg van het persoonlijke contact. Digitaal werken is echt wel anders, hierdoor spreek ik veel minder mensen. Als ik wat nodig had stapte ik bij mensen binnen, dat hele idee is voor een groot deel weg. Je mist toch die korte lijnen, ook al zie ik wel de waarde van de bestaande mailcultuur.
 

Vroeger was mijn rol als maatschappelijk werker echt anders. De hulpvraag van het gezinsvoogdijkind stond centraal en als werker ging je op zoek naar een geschikt pleeggezin. Ik begeleidde daarna het hele hulpverleningsproces en had zelf met alle partijen te maken (biologische ouders, kind en pleeggezin). Er was dus 1 werker voor 1 kind. Nu heb je meerdere mensen voor het hele traject en is binnen de pleegzorg het proces ook opgeknipt. Ik houd mij alleen met de screening van nieuwe gezinnen bezig. Ik wil dan soms wel weten hoe het verder gaat met dit gezin en met het kind dat er is gaan wonen. Gelukkig hoor ik soms van collega’s nog het een en ander hoe het verder is gegaan.’’

Pleun vertelt wat hem van die 34 jaar bijgebleven is: ‘’Een personeelsfeest ergens in de Veluwe. Het waaide erg hard die dag waardoor de tent ook dreigde te bezwijken in de vliegende storm. Daarom zijn we op een gegeven moment maar gestopt. We moesten naar huis want anders kwamen we misschien überhaupt niet meer thuis. Ik moest een heel stuk lopen, toen nog met de trein en vervolgens nog met een bus. Wat me ook bij is gebleven zijn twee personeelsuitjes met een bus naar Parijs en een jaar later naar Antwerpen, maar dat is een hele tijd geleden.
Personeelsdagen zijn sowieso leuk omdat ik het voor mezelf als een soort reünie ervaar. Dat zijn de momenten waarop ik oude collega’s spreek en dat vind ik heel leuk.’’

Als laatste zegt Pleun dat hij het heel belangrijk vindt dat de naam William Schrikker als merk goed in beeld blijft. Voor heel veel mensen zoals voor rechtbanken en andere hulpinstanties zijn we herkenbaar en aanspreekbaar vanwege onze opgebouwde kennis en ervaring met de speciale doelgroep waar wij ons al bijna 80 jaar op richten. 

Terug naar het begin van de pagina

7 comments on article "34 jaar geleden begon ik bij ''De Schrikker''"

Maureen Jap-A-Joe22-4-2020 13:47

Hi Pleun,

Het is haast niet te geloven dat je pensioen al heel dichtbij is.

Hetgeen je beschrijft is heel herkenbaar. Een mooie tijd!

Het tijdperk WSS ligt nu bijna achter je.

Een tijdperk, waar jij (zeker weten) met heel veel plezier aan terug zal denken.

Ik hoop je in ieder geval voor je vertrek nog te zien.

Het gaat je goed en bij leven en welzijn is er nimmer sprake van afscheid.

Liefs,

Maureen


Diana Wolff23-4-2020 00:13

Lieve Pleun,

Als nog gefeliciteerd met je verjaardag:)

Wat een mooi samenvatting van jouw jaren bij de Schrik. Wat mij van jouw is bijgebleven is de jaren die wij samen op de Dalsteindreef werkzaam waren. Jij in je 6 bij 6 kantoorruimte, altijd in voor een praatje en papier! Wat had jij veel papier in de kasten in de periode dat wij probeerden om papiervrij te werken.

Toen wij gingen verhuizen heb ik je een keer gevraagd wat je met al dat papier zou gaan doen. Ik weet niet meer wat je antwoord was, maar ik denk dat jij zeker 5 blauwe bakken nodig had om die kwijt te raken:)

Ik ben blij dat ik samen met je heb kunnen en mogen werken. Ik zie je nog wel (hoop ik) Zo niet, geniet van je pensioen.

Diana


marc23-4-2020 00:55

Hoi Pleun, net het stuk gelezen over je geschiedenis met de Schrikker. Mooi verhaal over de veranderingen van het werken en de communicatie met elkaar! Ik moet ook nog vaak denken aan het kantoor aan de Dalsteindreef. Altijd weer een forse reis om naar Amsterdam te komen maar zeer zeker de moeite waard! Je kwam daar elkaar nog letterlijk tegen! Iedere kamer met zijn eigen dossiers, voor ons (Limburg en Brabant) rechts achterin. En de gezelligheid met administratie, lekker Surinaams eten!

Pleun, die kwam ik ook altijd tegen! Altijd tijd voor een praatje en tijd voor wat bezinning/relativering!

Pleun, alvast bedankt voor al die jaren betrokkenheid,kennis en inzet voor de Schrikker!


Saskia23-4-2020 02:42

Hoi Pleun,

Wat een super leuk stukje van je en wat bijzonder allemaal om te lezen. Ik dacht dat ik al veel veranderingen had meegemaakt in 12 1/2 jaar, maar jemig, dat is niet te vergelijken met hoe jij ooit begonnen bent. Wat knap dat je het al die jaren hebt volgehouden en ook de overgang naar de digitale dossiers. Ik weet nog dat er toen echt wel wat pleegzorgwerkers zijn afgehaakt. Respect voor je Pleun! Je verdient een mooi afscheid in augustus, daar gaan we met het hele team voor zorgen.

Hopelijk tot gauw weer een keer bij een teamvergadering.

Groetjes


Helma de Vries23-4-2020 07:50

Pleun, wat een tijd bij de Schrikker. Ikzelf ga eind augustus met pensioen, dan heb ik er 22 jaar op zitten.

Ik kan je helemaal volgen in je verhaal over de Dalsteindreef. Er was veel meer cohesie bij de Schrikker. Nu heb je allemaal regio's (eilandjes), die allemaal zo langzamerhand hun eigen regeltjes gaan maken. De Schrikker valt uit elkaar.

Toen ik begon bij de Schrikker dacht ik dat jij een vrouw was. Ik kende alleen Pleunie Touw en dacht dat Pleun een vrouwennaam was. Haha.

Ook een voorval voor groentjes Eva Sipos en mijzelf wat me altijd bij is gebleven. Ik moest jullie oppiepen over een zelfdoding van een moeder. Iedere keer als ik jullie naam hoor dan moet ik er aan denken.

Ik wens je veel vrijheid (om te fietsen) in je nieuwe fase.

groetjes Helma de Vries


Irma15-5-2020 06:02

Hoi Pleun,

Voor mij ben jij een van de mensen die de basis vormden van de WSG toen ik in 1999 startte.

Bekend met veel mensen, alle afdelingen, veel kennis en een warm en toegankelijk mens.

Inderdaad een vaste werkplek op de Dalsteindreef.

En ik; een bureau met al mijn kinddossiers en geschreven contactjournaals in hangmappen. Soms zat daar dan een andere werker en dat was dan niet handig. Het was een tijd dat we met elkaar een geheel vormden. Dat is heel anders geworden toen de dossiers ingescand en dus digitaal zijn geworden. Post werd naar huis gestuurd en later gescand en in het dossier geplaatst. Niet meer wekelijks naar "Diemen" om de post van een week te kopiëren.

Geen piepers meer, geen tikkentellers meer naast de vaste telefoon thuis, geen koelkasten van mobieltjes meer. Wat een andere tijd.

Toen ik zelf overstapje naar pleegzorg in 2017, bleek dat ik bij de WSP meer mensen kende dan in mijn eigen JB-team. Er was toen veel verloop van personeel bij de JB.

Er is veel veranderd in het werken en in de organisatie en toch is er nog veel gezamenlijkheid. Niet persé met het hoofdkantoor, maar in het gevoel van verbonden zijn met de collega's. Het werken voor de bijzondere doelgroep en de samenwerking met collega's.

Ook herken ik je verhaal van de storm en het reüni-gevoel tijdens de "grote" personeelsdagen. Met bijzondere thema's.

Ik gun je een hele mooie tijd als je met pensioen gaat. Een andere manier van leven en ook weer volop genieten.

Dik verdiend Pleun!

Geniet vooral ook van de laatste maanden werken.

Groetjes

Irma


Marieke burggraaff7-6-2020 14:52

Hi Pleun,

Lang geleden werkte wij samen vanaf de Nicolaas maesstraat. Heel herkenbaar hoe het toen en de jaren erna ging. Ik ben vertrokken toen de WSG van de eikenweg naar de dalsteindreef ging verhuizen. Nu ga je bijna met Pensioen. Ik hoop dat je ondanks de corona tijd een mooi afscheid krijgt,

Hartelijke groet, Marieke

Leave a comment

This form collects your name, email, IP address and content so that we can keep track of the comments placed on the website. For more info check our Privacy Policy and Terms Of Use where you will get more info on where, how and why we store your data.
Add comment